NDPH

Ik had al NDPH (New Daily Persistent Headache) toen we kinderen kregen. Alleen was het toen een stuk minder erg en was ik nog in staat om 28 uur te werken naast mijn gezinsleven. In juli 2012 ging ik weer een trede omhoog qua pijn en daarna was ik niet meer in staat om te werken. Maar niet meer voor mijn meiden zorgen, is natuurlijk geen optie.

In vele opzichten is het best zwaar. Ik heb veel pijn en ben erg moe, waardoor ik niet altijd met de kinderen kan spelen, de kinderen niet altijd herrie mogen maken en ook veel moeten spelen op hun speelkamer (naast onze woonkamer, dus ik stuur ze niet naar boven ofzo). En er zijn best wel eens dagen bij, dat ik blij ben als Han thuis komt uit zijn werk of als er iemand komt helpen, zodat ik me terug kan trekken in bed.

Gisteren ging mijn man bij zijn moeder helpen met klussen. En de kinderen gingen lekker mee zodat ze met oma konden knutselen. Toen zij waren vertrokken, zo rond de klok van half 10 ‘s ochtends, ben ik heerlijk mijn bed in gekropen. En het was dat mijn moeder me wakker belde om kwart over 1, anders had ik de hele dag geslapen. Op dat moment besefte ik me, dat mijn kinderen een belangrijk deel zijn van mijn leven met NDPH.

Hieronder vertel ik je waarom:

 

– Ik moet iedere dag uit bed. Als mijn meiden er niet geweest waren, was ik vaker (lees: iedere dag) in bed blijven liggen, net zoals gisteren even kon.

– Ik moet de deur uit. Ik denk dat ik dat een stuk minder zou doen als ik mijn prinsesjes niet zou hebben. Guusje sowieso 2x per dag naar school gebracht worden en 2x per dag gehaald worden. En er moeten natuurlijk ook boodschappen gedaan worden en dat doe ik gezellig (bijna) iedere dag met Laura. En dan kom ik gelijk op het volgende punt…

 

– Ik moet op bepaalde tijdstippen eten en gezond eten. Waarschijnlijk zou heel mijn ritme weg zijn als ik niet op vaste tijdstippen zou moeten eten. Ontbijt zou ik overslaan, want zoals bij punt 1 al gezegd is, zou ik pas laat uit bed komen.

 

– Ik geniet meer. Ik heb iets om voor te leven. Natuurlijk ben ik getrouwd met een verschrikkelijk lieve man, maar als hij op het werk zit en we de meiden niet hadden, zou ik me toch een stuk eenzamer voelen. Nu heb ik verhalen van Guusje die me over school verteld en Laura komt vaak even lekker knuffelen als we samen op de bank zitten. En natuurlijk is het heerlijk om met mijn meiden te lachen.

 

Al me al, zou ik er een stuk slechter af zijn zonder mijn kinderen.

Heb jij ook van dit soort momenten waarop je je kind dankbaar bent?

X Geertje

p.s. meer lezen over mijn NDPH? Klik dan hier

  New Daily Persistent Headache is nog erg onbekend hier in Nederland. Daarom vind ik het belangrijk dat ook hier aandacht aan besteedt wordt op het internet. Door Amy Landisman van Living with NDPH Als je de diagnose NDPH (nieuwe dagelijkse aanhoudende hoofdpijn) hebt gekregen, kun je bovenstaande vraag makkelijke zelf beantwoorden. De meesten van […]

Continue Reading

Een tijdje geleden kwam ik een tweet tegen van @empathizethis. Hier stond een link naar hun website. Daar stond een verhaal op over iemand die ook NDPH heeft. Toen ik dat verhaal las, viel ik bijna van mijn stoel. WAT HERKENBAAR!!! Alsof het over mij ging! Onderstaande strip stond erbij en deze wil ik graag […]

Continue Reading

14 oktober 2000 Je kwam, Je was vervelend, Je ging niet weg. Stress? School? Een val? De oorzaak was onbekend.   24 uur, Iedere dag, Nu 13 jaar later, Ben je er nog steeds.   4745 dagen 113,880 uren 6,832,800 minuten 409,968,000 seconden Je beheerst mn leven, Je maakt t kapot, Je maakt me verdrietig, […]

Continue Reading

  Op een dag, op vakantie op Terschelling, werd ik wakker. Hmmm, ik heb hoofdpijn. Zal wel door de stress komen. Ik had schoolonderzoeken, moest veel leren etc. Deze dag was 14 oktober 2000. Nu bijna 13 jaar later heb ik nog steeds hoofdpijn. 24 uur per dag, 7 dagen in de week.   Het […]

Continue Reading