Soms besef je pas wat je hebt,
op het moment dat je het niet meer hebt…
Afgelopen nacht werd me dat maar weer pijnlijk duidelijk!

De nacht doorslapen is bij ons normaal.
Al zo’n 2 jaar nu worden we ‘s nachts vrijwel niet wakker.
Af en toe hoor je een kindje naar de wc gaan, maar dat kunnen ze helemaal zelf, waardoor we snel weer in diepe slaap vallen.

Natuurlijk waren de eerste 5 jaar ook voor ons pittig.
Maar nu de meiden 5 en 7 zijn hebben we die fase achter ons gelaten…

Tot dus afgelopen nacht.
Laura werd om half 2 wakker met buikpijn.
“Mama, ik denk dat ik moet spugen”
Dus teiltje er bij gepakt.
Even gewacht, maar er kwam niks.
Wel had ze enorme buikpijn.
“Ga maar proberen te slapen schat, dan gaat het vast wel over”

En zo gingen we een tijdje door.
Tot het moment dat ik het zat was en Han naar de logeerkamer heb gestuurd en Laura naast me heb gelegd.
Zo kon Han gewoon doorslapen (aangezien hij moest werken vandaag),
en hoefde ik niet iedere keer mijn bed uit.
En toen kwam er een lading uit…
Heel vervelend voor Laura,
maar opluchting daarna want vaak nadat je hebt overgegeven is de buikpijn weg!

Daarna vielen we heerlijk in slaap en heeft zij in ieder geval de hele nacht doorgeslapen.
Ik niet…
Want om half 4 kwam Guusje.
Met een bloedneus.
Die normaal altijd binnen korte tijd over is,
deden we er nu tien minuten over…

Helemaal niet erg natuurlijk.
Daar ben je mama voor.
Maar zo’n gebroken nacht breekt je echt wel op!

Dus daarom alleen maar HEEL VEEL respect voor de NewBorn Mama’s.
Slapeloze en korte nachten…
Ik heb met jullie te doen!

En om jullie een hart onder de riem te steken….
Het wordt beter… echt!